Ik ben het zo zat… Ik ben hier nu een week en ik heb werkelijk nog niet 1 dag genoten.  Ik wordt continu lastig gevallen op straat en ik voel overal handen waar ze niet horen. Zelfs in Delhi! Dat kan ik me echt niet herinneren van de vorige keer. Gisteren kwam ik in Amritsar en het is hier nog vreselijker dan in Delhi. Bij de Golden Temple Kwam een grote groep mannen om me heen staan waarvan er 1 tot groot plezier van de rest een hand op mijn kont legde. Ik heb hem twee keer gewaarschuwd en toen heb ik hem een mep verkocht. Hard. In zn gezicht. De groep om me heen werd steeds groter en er werd aan me getrokken en geschreeuwd. Alsof ik het recht niet heb om mezelf te verdedigen! Ik heb mezelf eruit weten te worstelen door hard om een riksja te roepen, en gelukkig hoef je dat maar 1 keer te zeggen en er rennen meteen drie mannetjes op je af. Vreselijk, ik was zo blij toen ik daar weg was.

’s avonds ben ik met een oudere duitser de stad in geweest. Hij reist al 10 jaar door India en Nepal maar  met mij naar de gouden tempel was een nieuwe ervaring voor hem.  Hij heeft nog nooit zoveel mensen om zich heen gehad en is nog nooit zoveel lastig gevallen. Dat was de druppel voor me. Ik vind India geweldig, maar ik kan dit niet in mijn eentje deze keer. Het GAAT gewoon niet! Er zijn amper backpackers op het moment en ik heb dus niemand waarmee ik verder kan reizen.  Dan houdt het gewoon op. Ik wil weg uit India.

Je denkt: Ik wil morgen weg uit Delhi dus ik ga vandaag naar alle dingen die ik nog wil zien. Toch? In India werkt dat niet zo.  Het is hier heet, zo heet dat ik niet zo best slaap en dus echt niet om 8 uur mn bed uit kan komen.  Dan kom je om 10 uur uit je kamer en je loopt over de main bazaar naar de pin automaat die nog geen honderd meter verderop is. Over die domme honderd meter doe je drie kwartier met de drukte en de hitte en de irritante indiers. Goed, om 11 uur zit je uit te puffen op het dakterras van het hotel en je vraagt je af of het allemaal echt wel de moeite waard is om te gaan zien.

Toch maar besloten om de deur uit te gaan. (Je lijkt wel gek met deze hitte, zelfs de indiers liggen voor pampus! -oh nee, zo hangen ze er altijd bij-) Zelfs ik ga met deze belachelijke temperaturen niet staan onderhandelen met riksja drivers. Nee hoor, ik betaal gewoon iets meer en laat het hotel het oplossen. Ik wil vandaag naar Qutb Minar, de Lotus tempel en naar India Gate. “Ok ma’am, taxi is here in 10 minutes” Ja, het is India, maak daar maar 30 minuten van.  En van alleen het wachten in de lobby loopt het zweet al over mijn hele lijf.

De chauffeur bleek een heel irritant mannetje te zijn dat me dolgraag naar de winkeltjes van zijn familie wilde brengen. “Just look look look 10 minutes!” Nee, ik wil niet naar je stomme winkeltjes. Ik heb verdorie 600 rupee betaald om van dat gezeik af te zijn! En oh wat is het heet.

India Gate heb ik snel even bekeken van een afstand, ik had echt geen puf om de hele laan uit te lopen. Vervolgens zijn we nog langs het parlementsgedoe gereden, en wat ik van het hindi gebrabbel van mijn chauffeur begreep woonde de president in het middelste gebouw, zat het parlement rechts en links… Geen idee. Ik lees het wel weer na.

Na een uur zwetend in de taxi gezeten te hebben kwam ik bij de Qutb Minar, de grootste stenen minaret ter wereld en een mooi stukje architectuur. (zie foto’s) Erg mooi! Ik slenterde wat rond, heb wat gekletst met indiase toeristen en maakte natuurlijk wat foto’s. Toen ik weer helemaal doorweekt was van het zweet heb ik mezelf weer terug gesleurd naar de taxi.

Onderweg naar de Lotus tempel begon de man weer over de souvenirswinkels van zijn familie.  Nee. Nee. Nee. En hij werd natuurlijk steeds onvriendelijker. Ik was blij toen we bij de tempel aankwamen. Jeetje wat mooi! In deze tempel mag niet gepraat worden en het was er dan ook heerlijk stil. Ik had er uren kunnen zitten terwijl moslims, christenen, Hindoeisten allemaal in dezelfde ruimte aan het bidden waren. Rik, je had gelijk, dit had ik niet willen missen.

Op de terugweg naar het hotel begon de chauffeur natuurlijk WEER over zijn stomme winkeltjes. NEE! Even was ik bang dat hij er toch gewoon naartoe zou rijden en dat ik geen keuze had, maar blijkbaar heeft hij mijn hindi goed begrepen want na een lange rit bracht hij me regelrecht naar de deur van mijn hotel.

Zo, Dit was Delhi, morgen wil ik hier weg. Op naar het station! In tegenstelling tot vorige keer werd ik dit keer niet lastiggevallen en heb ik zonder problemen het toeristenhok bereikt. Wat blijkt? Zitten de treinen naar Amritsar vol.  Weekend… Tja. De eerste mogelijkheid diende zich aan op zondagochtend heel vroeg… En het was een eersteklas ticket. Nou ja, vooruit dan maar.  Ik vind het al erg genoeg dat ik nog 1 dag moet blijven, laat staan 2! En ik had dus niet alles in 1 dag hoeven proppen!!!

Nee,  het gaat nooit iets worden tussen Delhi en mij. Ik kan niet wachten tot zondagochtend!!!

Man wat een hitte. Wat een drukte! Er is geen ontkomen aan hier. Mijn eerste instinct zegt me dan ook net als twee jaar geleden dat ik hier zo snel mogelijk vandaan moet. Maar nee, dat kan ik toch niet maken? Twee keer in Delhi geweest en dan nog steeds niets gezien hebben?? Ik ben vandaag dus keurig naar de Jama Masjid geweest met twee Israeliers die ik bij het ontbijt heb ontmoet. En morgen wil ik naar een tempelcomplex iets buiten Delhi, Qutb Minar. Ik heb geen flauw idee hoe ik er kom, een riksha lijkt me in mijn eentje nogal duur en een bus zie ik niet zitten. Maar ach, we zien wel. Daarna staat alleen de lotus tempel nog op mijn lijstje en dan ben ik verlost van Delhi.

Het liefst reis ik zaterdag of zondag meteen door naar Dharamsala. Het lijkt me iets rustiger dan Delhi, maar dan zou ik Amritsar moeten overslaan. Lijkt me eigenlijk ook weer geen optie.  Zou Amritsar iets minder chaotisch zijn? Ach, wat maakt het eigenlijk ook uit… Ik heb de tijd.

Het is hier etenstijd, dus ik ga zo maar eens naar het dakterras. Eens kijken of ik ergens aan kan schuiven…